رهایی از بند ویروس

– بالاخره کامپيوترمان از بند ويروس رها شد. مجبور شدم دوباره ويندوز و ساير ملحقات را نصب کنم تا کامپيوتر به وضعيت اوليه برگردد. خدا نصيب هيچ کس نکند.
– کلاس سيستمهای شیءگرای دانشگاه تمام شد. از همه بچه‏ها طبق معمول نظرخواهی کردم. يک مورد در تمامی آنها مشترک بود: امتحان ميان ترم خيلی سخت و تمرينها زياد بود. به اين نتيجه رسيدم که مطالب درس برای سال آينده نياز به بازنگری اساسی دارند، اگر عمری باقی و لطف حق، يار بود. در آخر کلاس، متن سخنرانی ونه گات در جمع فارغ‏التحصيلان MIT را با کمی تخليص به عنوان نصيحتهای يک برادر بزرگتر و يک معلم، برايشان خواندم. برای همه‏ آنها آرزوی مؤفقيت دارم.
– دوره الگوهای طراحی (Design Pattern) نيز به پايان رسيد. دوره فوق‏العاده‏ای بود. دوستان علاقه‏مند، صميمی و همراه، باعث شد که بتوانيم در مورد مطالب زيادی بحث و نتيجه‏گيری کنيم.

گزيده:
فيل‌بانان تنها با درك يك نكته و به شيوه‌اي بسيار ساده، فيل‌هاي عظيم‌الجثه را كنترل مي‌كنند. وقتي فيل هنوز بچه فيل است، يك پايش را با طناب محكمي به تنة درختي مي‌بندند. بچه فيل، هرچه تقلا مي‌كند، نمي‌تواند خودش را آزاد كند. اندك اندك بچه فيل با اين تصور عادت مي‌كند كه تنة درخت از او نيرومند‌تر است. هنگامي كه بچه فيل بزرگ مي‌شود و قدرت شگرفتي مي‌يابد، تنها كافي است ريسماني نازك به دور پاي فيل گره زده شود و به يك نهال كوچك بسته شود. جالب اينكه فيل هيچ تلاشي براي آزاد كردن خودش نمي‌كند.

همچون فيل‌ها، پاهاي ما نيز اغلب اسير باورهاي شكننده‌اند، اما از آنجا كه در گذشته به قدرت تنة درخت عادت كرده‌ايم، شهامت مبارزه را نداريم. بي‌آن كه بدانيم كه تنها يك عمل متهورانه ساده براي دست يافتن ما به موفقيت كافي است . . .