بخش پونتیاك شركت خودروسازی جنرال موتورز شكایتی را از یك مشتری با این مضمون دریافت كرد: «این دومین باری است كه برایتان می‌نویسم و برای این كه بار قبل پاسخی نداده‌اید، گلایه‌ای ندارم؛ چراكه موضوع از نظر من نیز احمقانه است! به هر حال، موضوع این است كه طبق یك رسم قدیمی، خانواده ما عادت دارد هر شب پس از شام به عنوان دسر بستنی بخورد. سال‌هاست كه ما پس از شام رای‌گیری می‌كنیم و براساس اكثریت آراء نوع بستنی، انتخاب و خریداری می‌شود. این را هم باید بگویم كه من بتازگی یك خودروی شورولت پونتیاك جدید خریده‌ام و با خرید این خودرو، رفت و آمدم به فروشگاه برای تهیه بستنی دچار مشكل شده است.
لطفا دقت بفرمایید! هر دفعه كه برای خرید بستنی وانیلی به مغازه می‌روم و به خودرو بازمی گردم، ماشین روشن نمی شود؛ اما هر بستنی دیگری كه بخرم، چنین مشكلی نخواهم داشت. خواهش می‌كنم درك كنید كه این مساله برای من بسیار جدی و دردسرآفرین است و من هرگز قصد شوخی با شما را ندارم. می‌خواهم بپرسم چه‌طور می‌شود پونتیاك من وقتی بستنی وانیلی می‌خرم، روشن نمی‌شود؛ اما با هر بستنی دیگری راحت استارت می‌خورد؟
مدیر شركت به نامه‌ی دریافتی از این مشتری عجیب، با شك و تردید برخورد كرد؛ اما از روی وظیفه و تعهد، یك مهندس را مامور بررسی مساله كرد. مهندس خبره‌ی شركت، شب هنگام پس از شام با مشتری قرار گذاشت. آن دو به اتفاق به بستنی‌‌فروشی رفتند. آن شب نوبت بستنی وانیلی بود. پس از خرید بستنی، همان‌طور كه در نامه شرح داده شد، ماشین روشن نشد! مهندس جوان و جویای راه حل، 3 شب پیاپی دیگر نیز با صاحب خودرو وعده كرد. یك شب نوبت بستنی شكلاتی بود، ماشین روشن شد. شب بعد بستنی توت‌فرنگی و خودرو به راحتی استارت خورد. شب سوم دوباره نوبت بستنی وانیلی شد و باز ماشین روشن نشد!
نماینده‌ی شركت به جای این‌كه به فكر یافتن دلیل حساسیت داشتن خودرو به بستنی وانیلی باشد، تلاش كرد با موضوع منطقی و متفكرانه برخورد كند. او مشاهداتی را از لحظه ترك منزل مشتری تا خریدن بستنی و بازگشت به ماشین و استارت زدن برای انواع بستنی ثبت كرد. این مشاهده و ثبت اتفاق‌ها و مدت زمان آن‌ها، نكته جالبی را به او نشان داد: بستنی وانیلی پرطرفدار و پرفروش است و نزدیك در مغازه در قفسه‌ها چیده می‌شود؛ اما دیگر بستنی‌ها داخل مغازه و دورتر از در قرار می‌گیرند. پس مدت زمان خروج از خودرو تا خرید بستنی و برگشتن و استارت زدن برای بستنی وانیلی كم‌تر از دیگر بستنی‌هاست.
این مدت زمان مهندس را به تحلیل علمی موضوع راهنمایی كرد و او دریافت پدیده‌ای به نام قفل بخار (Vapor Lock) باعث بروز این مشكل می‌شود. روشن شدن خیلی زود خودرو پس از خاموش شدن، به دلیل تراكم بخار در موتور و پیستون‌ها مساله‌ی اصلی شركت، پونتیاك و مشتری بود.

مرجع: http://www.zahra-hb.com/2007/06/10/chinese-malay-girl

گزیده:

“The difference between theory and practice is that in theory, there is no difference between theory and practice, but in practice, there is.” Jan van de Sneptscheut

Being Your Own Boss—Part I: The Ideal Job

WATTS S. HUMPHREY

This is the first of a series of columns on our work as developers and how we can have truly satisfying jobs. This first column in the series discusses ideal jobs, what developers like about their work, and what they find annoying and unpleasant. It then describes how the developers’ and managers’ views on project success differ and what this means for both developers and their organizations. In subsequent columns, I will discuss how to turn almost any job into an ideal job, some of the issues you will face in trying to do so, and the level of support you will need from your managers and peers to be successful. While there are a few basic conditions that must be satisfied before you can expect to transform any job into this ideal, it is surprising how many jobs can be rewarding when you approach them in the right way.

Job Satisfaction

In discussing job satisfaction, we must first answer the question: “Satisfaction for whom?” One would expect the characteristics of a satisfying job to be different for the person doing the job and for the person for whom it is done. However, there is one condition that is common: the job must have been a success. This, of course, leads to the next question: “How do managers and developers view project success?”

This question has been researched by Kurt Linberg [Linberg 99]. He studied the views of developers about project success for his PhD dissertation. In this study, he asked groups of developers to identify the most successful and least successful jobs on which they had worked. Then he examined the characteristics of the most successful and least successful projects.

Successful Projects

From the developers’ perspectives, the most successful projects had three common characteristics:

دوست خوبم، علی (آدمیات)، میخواهد دیگر ننویسد:

این آخرین یاداشت این وبلاگه

نوشتن اینجا دیگه برام خیلی سخته

از همتون تشکر می‌کنم:

هم از دوستانی که اومدن و با نوشتن نظرشون افق‌های جدیدی به روم باز کردن

هم ازرفقایی که دورادور حرفشون رو گفتن و راهنماییم کردن

و هم ازدوست عزیزی که باعث شد یه مدت با شور بیشتری بنویسم …

برایش کامنت گذاشتم تا شاید از تصمیم منصرفش کنم. نمیدانم سودی خواهد داشت یا خیر. از دوستان مشترک من و علی خواهش میکنم که با گذاشتن کامنت ایشان را از این حرکت غیرفرهنگی! منصرف کنند.چرا که مطالب وبلاگشان بسیار خواندنی و نشان از روح لطیف وعمق نگاهشدارد.

دوست عزیزم آقای علی عبداللهی مطلبی در وبلاگشان با عنوان “شرکتی که بالاخره ورشکست شد” قرار داده‏اند که خواندنش واقعاً هر انسانی را آزرده می‏کند. از آنجا که وضعيت روحی دوست علی، کاملاً برایم قابل لمس بود(چرایش بماند!)، نزدیک بود زار زار گریه کنم . به خصوص با این جمله که:
“این بار که پیش دوستم بودم میگفت : میروم یک دانشگاه و میشوم هیئت علمی و درس می گویم. شاید دانشجویانم روزی لذت کار فنی کردن را بهتر بچشند و به آنچه خود آرزویش را داشتم،برسند.“

گزیده:

ببار ای ابر بهار
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

آقای داریوش سروری لطف کرده و آدرس کتاب را در کامنتها اعلام نموده بودند که جای بسی تشکر دارد.

از نرگس عزیز هم به خاطر لطف و پیگیریشان، ممنونم.

http://rapidshare.com/files/32829523/020189551X.rar

گزیده:

I know I have a heart because I feel it breaking.

from: Wizard of Oz

اين موضوع، عنوان مقاله‏ای از مارتين فاولر به سال 2004 است. مشغول بررسی مطلبی بودم که آن را مجدداً خواندم. در اصل اين مقاله همان طور که خود فاولر ذکر کرده، به بررسی نقدی که به روس اکس-پی وارد شده پرداخته است. هر چند که اين بررسی بسيار آموزنده و مفيد است، اما بخش اول آن که بررسی دو روش طراحی برنامه‏ريزی شده و طراحی تکاملی می‏پردازد، نکات ظريفی را بيان داشته که هر روز با آن مواجه هستيم و حتی هر يک از ما برای دوری از آن، روشهایی نيز به تجربه برای خود تبیین کرده‏ايم. به لحاظ اهميت اين نکات، بخش اول مقاله را به همان صورت در زير آورده و آدرس مقاله را نيز در ادامه ذکر کرده‏ام.

Planned and Evolutionary Design

For this paper I’m going to describe two styles how design is done in software development. Perhaps the most common is evolutionary design. Essentially evolutionary design means that the design of the system grows as the system is implemented. Design is part of the programming processes and as the program evolves the design changes.

In its common usage, evolutionary design is a disaster. The design ends up being the aggregation of a bunch of ad-hoc tactical decisions, each of which makes the code harder to alter. In many ways you might argue this is no design, certainly it usually leads to a poor design. As Kent puts it, design is there to enable you to keep changing the software easily in the long term. As design deteriorates, so does your ability to make changes effectively. You have the state of software entropy, over time the design gets worse and worse. Not only does this make the software harder to change, it also makes bugs both easier to breed and harder to find and safely kill. This is the “code and fix” nightmare, where the bugs become exponentially more expensive to fix as the project goes on.

Planned Design is a counter to this, and contains a notion born from other branches of engineering. If you want to build a doghouse, you can just get some wood together and get a rough shape. However if you want to build a skyscraper, you can’t work that way – it’ll just collapse before you even get half way up. So you begin with engineering drawings, done in an engineering office like the one my wife works at in downtown Boston. As she does the design she figures out all the issues, partly by mathematical analysis, but mostly by using building codes. Building codes are rules about how you design structures based on experience of what works (and some underlying math). Once the design is done, then her engineering company can hand the design off to another company that builds it.

Planned design in software should work the same way. Designers think out the big issues in advance. They don’t need to write code because they aren’t building the software, they are designing it. So they can use a design technique like the UML that gets away from some of the details of programming and allows the designers to work at a more abstract level. Once the design is done they can hand it off to a separate group (or even a separate company) to build. Since the designers are thinking on a larger scale, they can avoid the series of tactical decisions that lead to software entropy. The programmers can follow the direction of the design and, providing they follow the design, have a well built system

Now the planned design approach has been around since the 70s, and lots of people have used it. It is better in many ways than code and fix evolutionary design. But it has some faults. The first fault is that it’s impossible to think through all the issues that you need to deal with when you are programming. So it’s inevitable that when programming you will find things that question the design. However if the designers are done, moved onto another project, what happens? The programmers start coding around the design and entropy sets in. Even if the designer isn’t gone, it takes time to sort out the design issues, change the drawings, and then alter the code. There’s usually a quicker fix and time pressure. Hence entropy (again).

Furthermore there’s often a cultural problem. Designers are made designers due to skill and experience, but they are so busy working on designs they don’t get much time to code any more. However the tools and materials of software development change at a rapid rate. When you no longer code not just can you miss out on changes that occur with this technological flux, you also lose the respect of those who do code.

This tension between builders and designers happens in building too, but it’s more intense in software. It’s intense because there is a key difference. In building there is a clearer division in skills between those who design and those who build, but in software that’s less the case. Any programmer working in high design environments needs to be very skilled. Skilled enough to question the designer’s designs, especially when the designer is less knowledgeable about the day to day realities of the development platform.

Now these issues could be fixed. Maybe we can deal with the human tension. Maybe we can get designers skillful enough to deal with most issues and have a process disciplined enough to change the drawings. There’s still another problem: changing requirements. Changing requirements are the number one big issue that causes headaches in software projects that I run into.

One way to deal with changing requirements is to build flexibility into the design so that you can easily change it as the requirements change. However this requires insight into what kind of changes you expect. A design can be planned to deal with areas of volatility, but while that will help for foreseen requirements changes, it won’t help (and can hurt) for unforeseen changes. So you have to understand the requirements well enough to separate the volatile areas, and my observation is that this is very hard.

Now some of these requirements problems are due to not understanding requirements clearly enough. So a lot of people focus on requirements engineering processes to get better requirements in the hope that this will prevent the need to change the design later on. But even this direction is one that may not lead to a cure. Many unforeseen requirements changes occur due to changes in the business. Those can’t be prevented, however careful your requirements engineering process.

So all this makes planned design sound impossible. Certainly they are big challenges. But I’m not inclined to claim that planned design is worse than evolutionary design as it is most commonly practiced in a “code and fix” manner. Indeed I prefer planned design to “code and fix”. However I’m aware of the problems of planned design and am seeking a new direction.

آدرس مقاله:

http://martinfowler.com/articles/designDead.html

گزیده:

She said that she usually cried at least once each day not because she was sad but because the world was so beautiful and life was so short.
Brian Andreas – Reference: Booch Blog

حکایت زير را دوست خوبم، آرش، برايم فرستاده که بسيار آموزنده است. حيفم آمد، در اينجا نياورمش.

روزي روزگاري يه خري افتاد توي يه چاه و شروع کرد به عرعر کردن که منو در بيارين ..يالا. کشاورزي که صاحب اين خر عرعرو بود، خيلي سعي کرد که يه کاري بکنه . ولي نشد که نشد . خره رفته بود ته چاه و در نمي يومد . عرعرش هم قطع نميشد . آقا کشاورزه با خودش فکر کرد که خوب اين چاهه رو خيلي وقته که ميخوام پٌٍرش کنم ، خره هم که پيره و ارزش اين که بخوام بيارم بيرون و دوا درمونش کنم نداره، پس بيخيال خر. کشاورزه از همه همسايه هاش خواست که بيان و بهش کمک کنن . اونام هر کدوم يه بيل آوردن و شروع کردن خاک ريختن تو چاه. خره که فهميده بود چه بلايي داره به سرش مياد.شروع کردعرعرهاي جانسوز سر دادن. از همون هايي که دل هر خري کباب ميشد از شنيدنش . پس از يه مدت کوتاهي يهو ساکت شد جوري که همه تعجب کردند. ولي بازم چند تا بيل ديگه خاک ريختن و ديدن نخير صدا از ديوار در مياد ولي از آقا(يا خانوم) خره نه. کشاورزه يه نيگاهي تو چاه کرد ببينه چي شده که هيچ خبري از عرعره خره نيست که ديد . عجب خر پر آي _کيويي بوده . اين خره و تا حالا استعدادش کشف نشده بوده. هر بيل خاکي که تو چاه ريخته ميشده . مي ريخته پشت کمر خره . اونم خودشو مي تکونده و ميرفته روش مي ايستاده مث پله.هر چي کشاورز و همسايه هاش خا ک مي ريختن تو چاه، خره خودشو تکون ميداده و مي رفته روشون مي ايستاده و هي يه پله بالا ميومده تا اين که رسيد به سر چاه و يه جفتکي زد و خندون شروع کرد يورتمه رفتن. به اين ميگن خر.

زندگي هر روز ممکنه خيلي مشکلات براي شما به همراه داشته باشه مث همون بيل هاي خاک . مصائب از همه طرف رو سرتون هوار بشه . ولي اين که بتونين پيروز از تو چاه مشکلات در بياين که مشکلات رئ سعي کنين از رو دوشتون بر دارين و يه قدم و پله بياين بالاتر.
ما ميتونيم از عميق ترين چاه هاي زندگي هم به سلامت خارج بشيم به شرطي که از هر مشکلي يه تجربه و نردبون بسازيم براي پيشرفت و شکوفايي. هر کدوم از مسائل زندگي ميتونه به مثابه يه پله و وسيله اي براي رسيدن به هدف نهايي ما باشه. فقط نا اميد نشو و از تلاش دست بر ندار . خودتو بتکون و يه پله برو بالاش.

گزيده:
آدم مؤفق کسی است که با تکه آجرهايی که به سمتش پرتاب می‏شود، خانه‏ای برای خود می‏سازد.