Dear friends,
Last Sunday was my birthday. That got me thinking about the days leading to this one and those that may lie ahead.
As a reader of The Batch, you’re probably pretty good at math. But let me ask you a question, and please answer from your gut, without calculating.
How many days is a typical human lifespan?

• 20,000 days
• 100,000 days
• 1 million days
• 5 million days

When I ask friends, many choose a number in the hundreds of thousands. (Many others can’t resist calculating the answer, to my annoyance!)
When I was a grad student, I remember plugging my statistics into a mortality calculator to figure out my life expectancy. The calculator said I could expect to live a total of 27,649 days. It struck me how small this number is. I printed it in a large font and pasted it on my office wall as a daily reminder.

That’s all the days we have to spend with loved ones, learn, build for the future, and help others. Whatever you’re doing today, is it worth 1/30,000 of your life?
Let’s make every day count.

Keep learning!
Andrew

P.S. Don’t worry about me. I’m healthy and plan to stick around for awhile.
P.P.S. A huge thank-you to everyone who responded to my earlier online note about my birthday! ❤️

Source: An email from Andrew Ng

این روزها، نامه‌ی معروف تام هنکس 17 ساله را بارها و بارها خوانده‌ام. با هر بار خواندنش، احساس جالبی پیدا می‌کنم و انگیزه‌ام برای انجام یک سری از کارهای دشوار دوچندان می‌شود. تام هنکس جوان، این نامه را در سال 1974 به کارگردان معروف آمریکایی، “جرج روی هیل” که در همان سال برنده جایزه اسکار شده بود، نوشت. جوانی گمنام که بعدها به یکی از بهترین بازیگران سینمای آمریکا و جهان تبدیل شد. تام هنکس در این نامه از هیل می‌خواهد که او را “کشف کند“، چیزی که بارها در زندگی به آن نیاز پیدا می‌کنیم!

گزیده:

If it wasn’t hard, everyone would do it. It’s the hard that makes it great. Tom Hanks

نامه:

“آقای هیل عزیز

فیلم بسیار سرگرم‌کننده و برنده جایزه “نیش” به کارگردانی شما با بازی پل نیومن و رابرت ردفورد را دیدم و از دیدن آن بسیار لذت بردم. در مجموع شایسته و مناسب است که بگویم شما باید من را “کشف” کنید. اکنون، در این لحظه می‌دانم شما به چه فکر می‌کنید: “این بچه کیست؟” و من می‌توانم نگرانی‌های شما را درک کنم. من هیچ‌کس نیستم. هیچ‌کس خارج از دبیرستان اسکای‌لاین اسم من را نشنیده است… من ظاهر خیره‌کننده‌ای ندارم، شبیه یک خدای یونانی نیستم و حتی سبیل هم ندارم، اما تصور می‌کنم اگر آدم‌ها پول بدهند تا فیلم‌های خاص را ببینند… پول می‌دهند تا من را ببینند.

اجازه بدهید روی جزئیات کشف کردن من کار کنیم. می‌توانیم این کار را همان‌طور که لانا ترنر کشف شد، انجام بدهیم. من در یک مغازه روی چهارپایه نشسته‌ام، شما وارد می‌شوید و من را می‌بینید و -بنگ- من یک ستاره هستم.

یا شاید بتوانیم به این شکل عمل کنیم. من یک روز به دفتر کار شما می‌آیم و تقاضا می‌کنم به من کاری بدهید. شما برای اینکه از شر من راحت شوید نقش یک بدل را در فیلم بعدی‌تان به من می‌دهید. هنگام فیلمبرداری پای ستاره فیلم در رختکن می‌شکند و از آنجا که شما همین حالا هم از برنامه زمانی عقب هستید، به زور آن نقش را به من می‌دهید و -بنگ- من یک ستاره هستم.

من با هیچ‌یک از این نقشه‌ها مشکلی ندارم، شاید هم بتوانیم آن‌طور که شما می‌خواهید این کار را انجام بدهیم. برای من فرقی نمی‌کند! اما اجازه بدهید یک چیز را صریح بگویم آقای هیل، من نمی‌خواهم یک سوپراستار هالیوود باشم که در اوج شهرت قرار دارد و اطرافش پر از دختر است. فقط می‌خواهم یک پسر آمریکایی باشم که خیلی معروف است، یک پورشه دارد و رابرت ردفورد را “باب” صدا می‌کند.

با احترام
دوست همیشگی شما
تامس جی. هنکس”
منبع: هنر آنلاین

Dear Mr Hill,

Seeing that I have seen your fantastically entertaining and award-winning film The Sting, starring Paul Newman and Robert Redford, and enjoyed it very much, it is all together fitting and proper that you should ‘discover’ me. Now, right away I know what you are thinking: ‘Who is this kid?’ and I can understand your apprehensions. I am a nobody. No one outside of Skyline High School has heard of me … My looks are not stunning. I am not built like a Greek God, and I can’t even grow a mustache, but I figure if people will pay to see certain films … they will pay to see me.

Let’s work out the details of my discovery. We can do it the way Lana Turner was discovered, me sitting on a soda shop stool, you walk in and notice me and – BANGO – I am a star. Or maybe we can do it this way. I stumble into your office one day and beg for a job. To get rid of me, you give me a stand-in part in your next film. While shooting the film, the star breaks his leg in the dressing room, and, because you are behind schedule already, you arbitrarily place me in his part and – BANGO – I am a star.

All of these plans are fine with me, or we could do it any way you would like, it makes no difference to me! But let’s get one thing straight. Mr. Hill, I do not want to be some bigtime, Hollywood superstar with girls crawling all over me, just a hometown American boy who has hit the big-time, owns a Porsche, and calls Robert Redford ‘Bob’.

Respectfully submitted,
Your Pal Forever,
Thomas J Hanks

الان سال‌هاست که وارد عصر اینترنت شده‌ایم. ویژگی این عصر این است که به محص اینکه یک مسیر از کار و اقتصاد، بسیار سودده می‌شود، انبوهی از آدم‌ها به آن می‌ریزند. آنها که با جستجو در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، متوجه این مسیر جدید رسیدن به پول یا موفقیت شده‌اند، به زودی عرصه را بر هم تنگ می‌کنند.

آیا در این غوغا که یک دفعه هزاران نفر خود را کارشناس خبره یک کار جا می‌زنند، می‌توان باز هم موفق شد یا اینکه باید از این راه جدید، دل بکنیم و به وادی دیگری مهاجرت کنیم؟

حقیقت این است که این سال‌ها دست زیاد شده، اما آدم‌های ماهری که به صورت تخصصی و متمرکز در کاری مهارت داشته باشند، حتی از پیش هم کمتر شده‌اند.

مثال عرض می‌کنم: این سال‌ها تعداد آدم‌هایی که می‌گویند که متخصص بازاریابی، تولید محتوا، طراحی وب، ساخت اپلیکیشن و سئو هستند، خیلی زیاد شده.

اما وقتی شما عملا می‌خواهید کاری سطح بالایی سفارش بدهید، متوجه میشوید که اتفاقا در هر کدام از اینها آدم‌های متخصص بسیار کم هستند. در کمال شگفتی حتی تعداد آدم‌ها یا شرکت‌های کاربلد در برخی از این عرصه‌ها به تعداد انگشتان دو دست هم در یک حدوده جغرافیایی وسیع نمی‌رسد.

نتیجه: در کار خود ماهر و متخصص شوید، طوری که از بقیه کاملا متمایز شوید. روی یک مهارت تمرکز کنید و افق دید خود را گسترده کنید.

حتی در دریایی از آدم‌های با روزومه مشابه، این شما هستید که در نهایت توسط مشتری انتخاب خواهید شد!

منبع: “۱۳ پارادوکس عجیب و تفکربرانگیز زندگی مدرن ” از وب‌سایت یک‌پزشک

خیلی کم، اما گاهی پیش میاد که مطلبی یا ویدیویی یا مقاله ای که مخلوق دیگری است رو به اشتراک بگذارم تا دیگران ببینن.

هر بار که این کار رو انجام میدم باید به خودم گوشزد کنم که، هِی رفیق، فراموش نکن که قرار نیست چیزی از اعتبار خالق اون اثر با این عملِ به اشتراک گذاشتن، به تو برسه و نمیرسه. بنابراین یه وقت ژست خاصی نگیری!!

منبع: از نوشته‌های دوست عزیزم، مهدی مری در لینکدین

function makeAdder(x) {
  return function(y) {
    return x + y;
  };
}

var add5 = makeAdder(5);
var add10 = makeAdder(10);

console.log(add5(2));  // ?
console.log(add10(2)); // ?