Why People Leave

مهرداد

آقا سیامک سلام؛
چندین دوست خوب دارم که نامشان با نام شما یکی است. نمی‏دانم که شما یکی از آنها هستید یا یک دوست جدید. به هر حال ممنون از توضیح جالب و جمله بسیار پرمعنی‏تان.

در مورد موضوعی که شما بدان اشاره فرمودید، موارد زیادی برای بحث و تبادل نظر وجود دارد که معذورم از ذکر برخی از آنها.
اما قطعاً موضوعات مهم‏تری از تکنولوژی، معماری و مسائلی از این دست وجود دارد که باید مورد بررسی قرار گیرد. اما توجه داشته باشید برای این که موضوعی به صورت صنعت درآید و سرمایه‏گذاران علاقمند به سرمایه‏گداری در آن حیطه باشند، باید دارای پارامترهای سرمایه‏گذاری باشد که یکی از آنها سوددهی است. تا کاری به صورت کارگاهی انجام می‏شود و نه صنعتی، امیدی به جذب سرمایه‏گذار نیست. چرا که سرمایه‏گذار به دنبال سودبلندمدت با کمترین ریسک سرمایه‏گذاری است. اینکه ما بتوانیم این به قول شما صنعت (که من اعتقادی به صنعتی بودن نرم‏افزار در ایران ندارم) را به سمتی ببریم که بتواند تضمین سوددهی بلندمدت داشته باشد، راه درازی در پیش داریم و همچنین آن چه که این مسیر را هموار می‏کند، آموزش نیروی انسانی، بلوغ ساخت و تولید محصولات نرم‏افزاری است.
همیشه از دانشجویانم می‏خواهم که بگویند چرا شیءگرایی بهتر از روشهای قبلی خود بود. همه جوابها بوی تکنولوژی و فنی می‏دهد. در آخر تنها یک جمله به آنها می‏گویم و آن هم عنوان فیلم معروف است – برای یک مشت دلار بیشتر – for a few dollars more.
چند سال پیش (مرجعش را یادم نیست) آماری گرفته بودند که چرا نرم‏افزار در ایران شکل صنعت به خودش نگرفته است. می‏دانید که یکی از مهم‏ترین عواملش طبق تحقیق چه بود؟ می‏دانم که نمی‏توانید حدس بزیند. یکی از مهم‏ترین دلایلش این بود که پیشروان این تکنولوژی، آدمهای فنی (Technical Man) هستند و نه آدمهای کسب و کار (Business Man)
این که در آن مورد صحبتی نمی‏کنم بیشتر به دلیل حواشی‏ای است که دارد و نه به این دلیل که فکر می‏کنم که این از آن مهم‏تر یا آن از این مهم‏تر است. اینها همه پارامترهای تأثیرگذار بر رفتار یک سیستم هستند و تنها وزنها متفاوت دارند و قطعاً ضعف یکی بر اثر دیگری هم تأثیر گذار خواهد بود.
اگر روزی با هم آشنا شدیم، خوشحال خواهم شد که ساعتها درباره‏اش صحبت کنیم.

مهرداد

سلام بر سیامک عزیزم،
حالت چطوره؟ خانواده محترم خوبند؟
قلباً عرض کنم که دلم برای دیدنت خیلی تنگ شده است؟ روزگار ناخوشایندی است که فرصت دست نمی‏دهد که دوستان از جان عزیزتر را زیارت کنم.
آیا فکر می‏کنی پس از مدتهای طولانی که شما را ببینم، وقتی برای این مباحث خواهد ماند؟ البته که نه!
مشتاق دیدار